Dzieje Strzeszkowic
Wieś Strzeszkowice Duże i Małe leży w gminie
Niedrzwica duża w odległości 15
km od Lublina, Przy drodze krajowej S – 19 Suwałki -
Rzeszów i linii kolejowej Lublin – Stalowa Wola. Zamieszkuje ją 1080 osób (2003
r.)
Wg
podziału fizjograficznego Polski miejscowość położona jest we wschodniej części
mezoregionu Równiny Bełżyckiej na wys. 184-214 npm. Posiada urozmaiconą rzeźbę
terenu, - liczne niewysokie wzgórza i równiny lessowe, z dwiema dolinami
rzecznymi: rzeki Krężniczanki (Ciemięgi) i rzeki Sobieszczanki (Nędznicy,
Bystrzycy Zachodniej) oraz w części wschodniej, na pow. Ok. 20 ha zalesione wydmy
pochodzenia polodowcowego i rzecznego.
Historia miejscowości jest bardzo długa i barwna. Na
terenie dzisiejszej Woli (na płn stoku rzeki Krężniczanki) w latach 60 – tych
XX wieku znaleziono wyroby kamienne (siekierki i groty strzał) pochodzące z
epoki kamienia łupanego (9 – 10 tys. lat). Pierwsze wzmianki pisane w
odnalezionych dokumentach dotyczą roku 1382. Wtedy miejscowość nazywała się
Sztrzesconicz, by ewoluując (Strzesconice, Strzezowice, Strzeszkowicze,
Strzeżowycze, Trzeszkowice) w 1827 roku przyjąć ostatecznie nazwę Strzeszkowice
(Strzeszkowice Trojackie), a kilka lat później Strzezkowice Małe i Duże.
Etymologia nazwy miejscowości nie jest do końca ustalona. W niektórych
dokumentach wywodzi się ją od nazwy rodu Strzeszkowskich herbu Janina. W innych
od strażnicy lub dworu rycerskiego, obronnego, a w jeszcze innych od imienia
Strzeżymir lub Strzeżysław.
W 1480 roku istniał obronny dwór rycerski (lub
strażnica) położony na wzgórku, otoczony fosami i rzeką. Źródła historyczne
podają, że przez Strzeszkowice od XV wieku przebiegał trakt wiodący z Lublina
do Sandomierza. Świadczy o tym zapis z początku XVI wieku o istnieniu „karczmy
z obszerną sienią, która mogła pomieścić 50 koni”. Na przestrzeni wieków
zmieniali się wielokrotnie właściciele od Strzeszkowskich począwszy, poprzez
Firlejów, Męcimirskich, Pszonków, Ostrorogów, Markowskich, Wieprzeckich,
Poniatowskich, Herkowskich, Potemskich, Zienteckich, na Brzezińskich (lata
1820-1939) skończywszy.
Najprawdopodobniej w latach 1842-80 Ignacy, a
następnie Antoni Brzeziński pobudowali poza wzgórzem, na zachód od pierwotnego
siedliska, nowy folwark, składający się z „dworu parterowego, murowanego z
kamieni i cegły, otynkowany, na rzucie wydłużonego prostokąta. W elewacji
frontowej posiadał czterokolumnowy portyk, zwieńczony trójkątnym przyczółkiem.
Dach był czterospadowy z lukarnami, nad portykiem dwuspadowy kryty gontem. W
skład zabudowań folwarcznych wchodziły jeszcze: cztery czworaki, jeden ósmak
murowany z kamienia, kryty gontem, suszarnia chmielu, młyn wodny murowany,
obory i stodoła.
Z tego też okresu pochodziły założenia ogrodowe o charakterze
spacerowo-użytkowym na powierzchni około 3 ha, na które składały się m.in. aleja lipowa,
żywopłot grabowy od strony południowej i zachodniej, gazon z dwoma świerkami
kłującymi i dwupienną jodłą kalifornijską przed dworem oraz wnętrza ogrodowe z
żywotnikami, bzami, lilakami, modrzewiami, dębami, klonami srebrzystymi, a nad
stawem na końcu alei lipowej kapliczki.
W 1885 roku „folwark Strzeszkowice posiadał mórg 1337,
budynki murowane sztuk 15, drewniane sztuk 10”.
„W skład dóbr wchodziły też: Strzeszkowice Wieś
gospodarstw 12, mórg 199, Wola Strzeszkowska gospodarstw 10, mórg 132, Majdan
Strzeszkowski gospodarstw 5, mórg 91”.
W 1910 roku został wybudowany w folwarku spichlerz
murowany, spełniający również rolę młyna elektrycznego (z chwilą doprowadzenia
prądu elektrycznego).
W latach 1932-1939 Brzezińscy stopniowo rozsprzedają
folwark okolicznym i przyjezdnym rolnikom.
Obecnie jedynymi pamiątkami po dawnej posiadłości są resztki
alei lipowej z kapliczką nad stawem, staw i fragmenty fosy.
16 lipca 1916 roku na polach Strzeszkowic Woli
rozegrała się bitwa pomiędzy wojskami rosyjskimi a austriackimi. W jej wyniku
zostało zabitych kilkuset żołnierzy obu walczących stron. Zwłoki żołnierzy
zostały pochowane na wspólnym cmentarzu wojennym w okolicach przejazdu
kolejowego.
Strzeszkowice, ze wsi typowo rolnej, uprawiającej
zboże buraki cukrowe, hodującą trzodę chlewną i bydło, staje się wsią typowo
podmiejską. Na pierwsze miejsce wysuwa się uprawa warzyw. Zmienia się też
struktura budownictwa. Buduje się coraz więcej budynków mieszkalnych, które
stają się zapleczem mieszkalnym lublinian.
Rzeki przepływające przez miejscowość zostały w latach
1959-63 na wielu odcinkach wyprostowane, a ich koryta pogłębione. W wyniku tych
prac obniżył się wyraźnie poziom wód na okolicznym łąkach i w korytach rzek. Na
szczęście zaniechano dalszych prac regulacyjnych i obecnie można zauważyć
pierwsze objawy renaturalizacji tych ekosystemów.
W związku z małą powierzchnią lasów (na
gruntach wsi tylko około 30 ha),
dużego znaczenia nabrały zadrzewiania nadwodne, śródpolne i przydomowe,
poprawiając tym walory krajobrazowe wsi i przyczyniając się też do występowania
rzadkich gatunków roślin i zwierząt (duże kompleksy leśne występują na terenie
sąsiedniej wsi Krężnica Jara).
W zależności od pory roku, można
zaobserwować na łąkach i w lasach wiele gatunków chronionych roślin takich jak:
storczyk, parzydło leśne, zawilce, paprocie, bluszcz, widłaki, porosty
nadrzewne, mchy, irysy i inne. Przy drodze Lublin– Bełżyce – na Woli rośnie 130
letnia lipa drobnolistna, uznana za pomnik przyrody. Z dziko żyjących zwierząt
występują: bobry, sarny, dziki, lisy, borsuki, kuny domowe, tchórze, czaple
siwe, myszołowy, nietoperze, bociany białe, pustułki, czajki, dzięcioły,
zimorodki, sowy, kukułki, wilgi, kuropatwy, bażanty, przepiórki, derkacze,
żmije, padalce, zaskrońce, jaszczurki. W 1984
roku Krężniczanka została zarybiona pstrągiem potokowym, a od 1986 roku została
zaliczona do „krainy pstrąga i lipienia”. Udała się też introdukcja ……
szlachetnego, który coraz częściej jest spotykany w czystych wodach obu rzek.
Dla kultywowania tradycyjnych zwyczajów i obrzędów ludowych powołano Zespół Śpiewaczy.
Bierze on aktywny udział w życiu kulturalnym wsi. Działa też aktywnie Koło
Gospodyń Wiejskich.
Opracowano na
podstawie materiałów archiwalnych archiwum Powiatowego w Lublinie, „Zeszytów
Niedrzwickich”, „Parków wiejskich Lubelszczyzny” o. Fijałkowskiego i M. Kseniaka,
„Regionalizacji Przyrodniczo – Leśnej” oraz wspomnień mieszkańców Strzeszkowic.
Strzeszkowice, marzec 2006
Waloryzacja cmentarza z I-wojny światowej
w Strzeszkowicach Dużych
Z inicjatywy
Stowarzyszenia Na Rzecz Rozwoju Miejscowości Strzeszkowice, został nawiązany
kontakt z Towarzystwem Współpracy Europejskiej z inicjatywy prof. Z.
Zalewskiego który realizuje projekt ,,Odnowy cmentarzy z I wojny światowej”.
Jego koordynatorem był Piotr Majchrzak. Za jego pośrednictwem zagadnieniem
strzeszkowickiego obiektu zainteresowano Austriacki Czarny Krzyż.
Austriacki Czarny Krzyż zadeklarował swą pomoc finansową. W lipcu 2007roku,
rozpoczęto badania archeologiczne, które prowadził Z. Wichrowski -
dyrektor Muzeum Regionalnego w Kraśniku. Prace finansowane z budżetu gminy
Niedrzwica Duża wspierał wójt gminy Zdzisław Antoń, Austriacki Czarny Krzyż,
Wojewoda Lubelski. Koszt przedsięwzięcia wyniósł ok. 32 tys.
złotych. Został usypany kurhan, ogrodzony z czterech stron oraz bramka
wejściowa.
Na środku stanęły dwa masywne dębowe krzyże-katolicki i prawosławny oraz trzy
czarne tablice pamięci posadowione na granitowych postumentach z napisami
w trzech językach: języku polskim, niemieckim i rosyjskim o następującej treści:
Strzeszkowice Duże
Cmentarz wojenny z I wojny światowej
założony w 1915 roku
Tu pochowano 76
żołnierzy z armii austriackiej oraz 60 żołnierzy
z armii rosyjskiej Niech
spoczywają w pokoju
W dniu 14 sierpnia 2009 roku odbyło się uroczyste otwarcie
i poświęcenie cmentarza, połączone z nabożeństwem ekumenicznym, które
poprowadził ksiądz kanonik M. Bartnik, biskup M. Cisło ks. kanonik Cz. Przech
oraz przedstawiciel kościoła prawosławnego ks. Łoś. W uroczystości
uczestniczyli przedstawiciele Austriackiego Czarnego Krzyża, Powiatu,
Urzędu Gminy, GOKSiR oraz miejscowa ludność.